Η Σκιάθος τους Βυζαντινούς Χρόνους

Το 758 μ.Χ., στο λιμάνι της Σκιάθου ήταν αγκυροβολημένος ο Βυζαντινός στόλος οποίος έσπευσε να βοηθήσει τη Θεσσαλονίκη που επρόκειτο να της επιτεθούν οι Βούλγαροι και άλλες Σλαβικές φυλές.

Το 1204, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους (Δ' Σταυροφορία), τα νησιά του Αιγαίου δόθηκαν στους Ενετούς και η Σκιάθος καταλήφθηκαν από τους αδελφούς Ανδρέα και Ιερεμία Γκίζι, βενετσιάνους επιχειρηματίες. Οι αδερφοί Γκίζι έδωσαν στους κατοίκους αυτοδιοίκηση με αρκετά προνόμια, κατάργησαν την Ορθόδοξη επισκοπή και για κατοικία τους και ασφάλεια της πόλης έκτισαν στην Σκιάθο ένα καινούργιο φρούριο, το λεγόμενο Μπούρτζι.

Περίπου 70 χρόνια μετά, το 1271 οι Βυζαντινοί υπό τις οδηγίες του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου, κατάφεραν να οργανωθούν και να διώξουν τους Βενετούς και Φράγκους από την Κωνσταντινούπολη. Ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας του Βυζαντίου και αμέσως ξεκίνησε την απελευθέρωση όσο περισσότερων εδαφών ήταν δυνατό. Έτσι, λίγα χρόνια μετά, το 1276 ο Βυζαντινός στόλος με επικεφαλής τον Λικάριο, έδιωξε τους Γκίζι από τις Βόρειες Σποράδες.

Όπως φαίνεται, την ίδια περίοδο οι αλλεπάλληλες επιδρομές πειρατών που μάστιζαν το Αιγαίο ανάγκασαν τελικά τους Σκιαθίτες να εγκαταλείψουν την παραλιακή πόλη κοντά στο 1350 και να χτίσουν μία καινούργια και πιο ασφαλή, το Κάστρο (γνωστό και ως μεσαιωνική πόλη). Το Κάστρο χτίστηκε στην βόρεια πλευρά του νησιού σ' έναν απότομο βράχο που αποτελούσε από μόνος τους ένα φυσικό φρούριο.

Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453, όπου παύει να υφίσταται η Βυζαντινή Αυτοκρατορία οι Σκιαθίτες προτίμησαν την ενετική κατοχή πιστεύοντας ότι από εδώ και στο εξής η Βενετία θα είναι η μόνη δυνατή προστασία εναντία στους Τούρκους. Ζήτησαν έτσι από τους Ενετούς να καταλάβουν το νησί με την προϋπόθεση όμως να επικυρωθούν τα προνόμια που είχαν δώσει στο νησί οι Γκίζι και να διατηρηθεί η έδρα του Ορθόδοξου Επίσκοπου, αιτήματα που έγιναν αμέσως δεκτά. Όμως η ευγενής στάση των Ενετών δεν κράτησε για πολύ και με τα χρόνια εξελίχθηκε σε τυραννία για τους κάτοικους του νησιού.

Το καλοκαίρι 1538 το Κάστρο πολιορκείται από τον Βαρβαρόσα (ή κοκκινογένη), γνωστό για την βιαιότητά του σε ολόκληρο το Αιγαίο πέλαγος. Λίγο νωρίτερα είχε προηγηθεί επίθεση του στην Σκόπελο όπου έσφαξε τον περισσότερο πληθυσμό γεγονός που κατατρόμαξε τους πολίτες της Σκιάθου. Με την τυραννία των Ενετών από τη μία και το ενδεχόμενο μιας αιματηρής λεηλασίας από την άλλη, το ηθικό στο νησί ήταν ιδιαίτερα πεσμένο. Έπειτα από πολιορκία μιας εβδομάδας, κάποιοι πολίτες δε δίστασαν να δολοφονήσουν τον Ενετό κυβερνήτη και να παραδώσουν από μόνοι τους το Κάστρο ευελπιστώντας σε μία καλύτερη μεταχείριση από τον πειρατή. Όταν η πόλη παραδόθηκε και ο Μπαρμπαρόσα έμαθε για την προδοσία του κυβερνήτη, διέταξε να θανατωθούν οι άνθρωποι που πήρανε μέρος στον φόνο χωρίς ωστόσο να πειράξει κανέναν από τους υπόλοιπους πολίτες.

Αν και κάτοικοι εξακολούθησαν να υποφέρουν από την πειρατεία, αυτό δεν τους παρότρυνε από το να ναυπηγήσουν μικρά πλοία και να διεξάγουν μεταφορές και εμπόριο. Το πλούσιο πευκοδάσος του νησιού τους προμήθευσε μεγάλες ποσότητες ποιοτικής ξυλείας, υπεραρκετής για τη ναυπήγηση μικρών εμπορικών πλοίων. Με τα πλοία αυτά οι Σκιαθίτες μπορούσαν να εμπορεύονται αγαθά ντόπιας παραγωγής, κυρίως ελιές, λάδι και κρασί σε κοντινά μέρη. Αργότερα με μεγαλύτερα πλοία έφτασαν ως την Αίγυπτο, τη Μαύρη θάλασσα, τα παράλια της Μικράς Ασίας και άλλα μακρινά μέρη.

Με την υπογραφή της ενετοτουρκικής ειρήνης το 1540, η τουρκική κυριαρχία της Σκιάθου επισημοποιείται και το νησί πληρώνει δυσβάσταχτους φόρους ενώ οι νέοι είναι υποχρεωμένοι να υπηρετούν για κάποιο διάστημα στον τουρκικό στόλο. Με τον καιρό η υποχρεωτική θητεία μετατράπηκε σε χρηματική εισφορά έως και τα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης όπου η ναυτολογία ξαναήρθε.

Ετικέτες: