Παραδοσιακοί Σκιαθίτικοι Χοροί

Τα περισσότερα λαϊκά τραγούδια της Σκιάθου είναι αφηγηματικά, δηλαδή δίνουν περισσότερο έμφαση στο στοίχο παρά στο στο χορευτικό κομμάτι τους. Τα αφηγηματικά τραγούδια είναι συνήθως μεγάλα και για αυτό το λόγο είναι δύσκολο και σπάνιο να χορευτούν γιατί κουράζουν. Τα παλιά χρόνια, τα τραγουδούσαν για συντροφιά άνθρωποι που γνωρίζανε τους στοίχους, κατά τη διάρκεια μιας πεζοπορίας ή μιας πολύωρης εργασίας.Η αρχή αυτών των τραγουδιών, ανάγεται στα χρόνια του Μεσαίωνα.

Το χαρακτηριστικότερο από αυτά είναι η Καμάρα, που συνδυάζεται με τον παραδοσιακό Σκιαθίτικο χορός που έχει και αυτός το όνομα Καμάρα. Σαν τραγούδι έχει τις ρίζες του γύρω από τον λαϊκό μύθο "της Άρτας το γιοφύρι" που συναντάται ίσως σε περισσότερες από 100 παραλλαγές από την Νότια Ιταλία έως τον Πόντο.

Τα παλαιότερα χρόνια αυτός ήταν ο προσφιλέστερος χορός για τις γυναίκες, οι οποίες τον χόρευαν με την πιο επίσημη φορεσιά τους και με μεγάλη χάρη ύστερα από τη Δεύτερη Ανάσταση και στη γιορτή του Αγίου Γεωργίου.

Όταν οι κάτοικοι της Σκιάθου ζούσανε στη μεσαιωνική πόλη (το Κάστρο), ο χορός γινόταν επάνω στην ταράτσα του Κάστρου, ενώ όταν πια κατέβηκαν στην σημερινή τοποθεσία της πόλης, χόρευαν την καμάρα στα αλώνια και αργότερα στην Αγία Τριάδα. Όπως γράφει ο παπά-Γιώργης ο Ρήγας: "Κάθε στίχος του τραγουδιού τραγουδιέται με την ίδια μελωδία με τις ίδιες επαναλήψεις και με τσάκισμα. Για τσάκισμα χρησιμοποιούν δίστιχα επαινετικά της αγάπης, ομοιόμετρα με το τονισμένο".